Weblog

Zorgkosten

De zorgkosten dreigen binnenkort de magische grens van 100 miljard euro per jaar te overschrijden. Nog altijd zijn er believers die denken dat technische vooruitgang en domotica (technische foefjes in en om het huis) het tij kunnen keren. Ook preventie wordt nog altijd opgehemeld, ook al verkondigen wetenschappers al jaren dat de zorgkostenexplosie altijd toeslaat in het laatste levensjaar, ongeacht hoe oud je wordt.

Regie over het eigen leven

Mijn moeder was overigens een langjarige zorgexplosie op zich. Ze werd slechter, maar verzorgingshuizen waren gesloten. Dus het begon met een invalidenparkeerplaats. Gevolgd door een verhoogd toilet en een ingebouwd klapstoeltje in de douche. Daarna een traplift en wekelijks hulp in de huishouding. Toen de rollator belangrijker werd dan de auto marcheerde de thuiszorg binnen, tweemaal daags voor de steunkousen. Later ook voor ontbijtvoorbereiding. Terwijl alle zorgprofessionals opgewekt riepen hoe fijn het was dat ze nog thuis woonde (en ze dit plichtmatig tegen familie en bekenden herhaalde) zag je haar krampachtige pogingen doen de regie over het leven nog een beetje vast te houden. Dapper scheurde ze driemaal daags een doseerzakje uit haar Baxterrol, barstensvol medicijnen voor talloze kwalen. Maar verder gebeurde vrijwel niets meer op de manier zoals ze het zelf wilde.

Zelfredzaamheid wordt te hoog ingeschat

Onderweg ontdek je als mantelzorger dat de zelfredzaamheid van bejaarden stelselmatig te hoog wordt ingeschat. Slechts 2 voorbeelden ter illustratie. De voor haar bestemde invalidenparkeerplaats lag aan de overkant van de straat, zodat mijn moeder vaak moest uitstappen op een hobbelig en afhellend grasmatje. Een keer struikelde ze. Na vele mislukte pogingen om op te staan werd ze door een buurman ontdekt en overeind gehesen.
Omdat tabletten uit zo’n met artrosevingers opengescheurd Baxterzakje alle kanten op stuiteren en dan a) op de grond nauwelijks zichtbaar zijn en b) niet bereikbaar zijn vanwege een versleten bewegingsapparaat, liet haar therapietrouw behoorlijk te wensen over. Uiteindelijk was ze zo slecht dat een verpleeghuis nodig was, maar een plekje werd pas mogelijk toen ze met een opiaatdelier in het ziekenhuis terechtkwam en de thuiszorg de handdoek in de ring gooide: dit was niet meer te managen.

Mantelzorgers kunnen hun borst nat maken

En nu blijkt dat die verpleeghuizen, ondanks een kapitaalinjectie voor een door het Zorginstituut aanbevolen kwaliteitsinjectie, het niveau niet kunnen vasthouden. Onlangs is bij wet de financiering van benodigde kwaliteitsinjecties onder regie van de politiek gebracht. Tegelijkertijd naderde de landelijke wachtlijst voor verpleeghuizen afgelopen december de 17.000. Slecht nieuws dus voor bejaarden. Oplossingen zijn er voorlopig niet.
Dus reciteert men de oude mantra: ‘langer thuis blijven dankzij nieuwe vormen van wonen, preventie, ingrijpen bij risicovolle situaties, en digitale oplossingen’. Mantelzorgers kunnen de komende jaren hun borst nat maken.

Martin van der Graaff werkte jarenlang bij het Zorginstituut en werpt nu als gepensioneerde zijn licht op de wereld van de zorg

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.