Weblog

Essentiële beroepen

Ten gevolge van de coronacrisis heeft een zorgzame overheid noodpakketten ter waarde van tientallen miljarden euro’s over ons uitgestort als strooigoed bij een ouderwets Sinterklaasfeest. Opeens lijkt zelfs het tamelijk recente verleden eindeloos ver weg. 2 jaar terug leidde een evaluatie van het Zorginstituut tot een potentiële extra uitgavenpost in de verpleeghuiszorg van een miljard of twee, en iedereen hing in de gordijnen. Zou het vandaag gebeuren; geen mens zou zelfs maar met zijn ogen knipperen.

Waardering voor zorgberoepen

Nu hebben we een ander gesprek van de dag: de bijna onwaarschijnlijke prestaties van de verpleeghuiszorg en de IC-afdelingen onder hoge coronadruk. Het gaf een nieuwe dimensie aan het begrip ‘essentieel beroep’ en leidde de afgelopen maanden tot veel verbale waardering, bloemetjes en applaus. En dat misgun ik ze absoluut niet. De fundering voor mijn persoonlijke waardering voor de zorgberoepen werd namelijk al gelegd toen ik 5 jaar was. Toen werd ons gezin verblijd met de komst van een zusje. En met dat zusje verscheen ook de kraamverpleegster in ons huis, in dit geval juffrouw (zo heette vroeger een ongetrouwde vrouw) Van Beelen. Ze was vrolijk, efficiënt en kwiek en verpakt in een kraakhelderwit uniform. Ik mag wel zeggen dat zij, direct achter mijn kleuterschooljuf, in één klap met stip binnen daverde op plaats 2 van mijn affectieve top-40. Ik volgde haar door het huis als Mary’s little lamb en keek met open mond toe bij alles wat ze deed. Het gezin functioneerde door haar charmante toedoen vrijwel wrijvingsloos.

Salarisniveau

Als iemand mij toen het begrip ‘essentieel beroep’ in éénlettergrepige woordjes had uitgelegd, had ik zonder twijfel met mijn 5-jarig wijsvingertje naar juffrouw Van Beelen gewezen. Mijn bewondering had overigens 0 gevolgen voor haar salarisniveau. Juffrouw Van Beelen bleek uiteindelijk een stuk beter af toen ze de zorg verliet en verder ging als mevrouw Van der Plas. En het is zeer de vraag of de huidige generatie zorgheldinnen en -helden er salaristechnisch op vooruit gaat als de herinnering aan hun finest hour begint te vervagen (en dat gaat snel, een maatschappelijk geheugen is meestal binnen een halfjaar gewist). Tegen de tijd dat het gesprek over het salarisniveau start, zouden politici zomaar kunnen vertellen dat het geld er eigenlijk wel was, maar helaas al is opgegaan aan de steunpakketten.

Het onmogelijke verrichten onder onmogelijke omstandigheden

Zelf kan ik niet zoveel doen om mijn waardering voor de coronazorghelden vorm te geven. Het valt echter te verwachten dat mijn pensioenfonds mij op enig moment gaat uitleggen dat het onvermijdelijk wordt om mij te korten op mijn pensioen. Dan zal ik niet mopperen, maar wel de hoop uitspreken dat een deel van die centen ten goede zal komen aan al die mensen die de afgelopen maanden het onmogelijke hebben verricht onder onmogelijke omstandigheden.

Martin van der Graaff werkte jarenlang bij het Zorginstituut en werpt nu als gepensioneerde zijn licht op de wereld van de zorg

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.