Weblog

70 jaar

In de jaren 50 liet Godfried Bomans zijn stripfiguur Pa Pinkelman de volgende uitspraak doen: “Vandaag vieren Tante Pollewop en ik dat wij 36 jaar, 11 maanden en 4 dagen bij elkaar zijn. Eigenlijk is dat pas volgende week dinsdag, maar we konden niet langer wachten.”

Bevlogenheid

Ik moest aan deze passage denken toen ik erachter kwam dat het Zorginstituut wil stilstaan bij het 70-jarig bestaan. 75 lijkt me een mooi rond getal, maar 70? Dan zou ik een jaartje of 2 wachten, dan is het 80 jaar geleden dat de Duitse bezetter een verplichte ziektekostenverzekering invoerde. Maar in tijden van groeiend nationalisme is het wellicht geen goed idee om Nederland eraan te herinneren dat ons ziekenfonds rechtstreeks is terug te voeren op de Krankenkassen van Bismarck.
Overigens valt er genoeg te herdenken voor de 70-jarige. Maar dan wel met de aantekening dat het vooral inhoudsdeskundige mensen zijn met bevlogenheid voor de publieke zaak, die het instituut zijn legitimatie en gezag verlenen. Ter illustratie wil ik mij op deze plek beperken tot één enkele persoon: de enige jaren geleden overleden farmacoloog prof. Frank Gribnau. Strikt genomen geen medewerker van Ziekenfondsraad, CVZ of Zorginstituut. Hij was tot ongeveer 2007 voorzitter van de Commissie Farmaceutische Hulp (CFH), die later opging in de Wetenschappelijke Adviesraad (WAR). Frank verenigde in zijn persoon een aantal deugden die emblematisch zijn voor het beste dat publieke instituties te bieden hebben. Hij was inhoudelijk briljant, hoffelijk, welbespraakt, attent en bevlogen voor de publieke zaak. Een bruggenbouwer pur sang: na elke vergadering ging iedereen met een goed gevoel naar huis. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat niet iedereen achteraf hetzelfde beeld had bij wat er was besloten, maar dat streek de secretaris van de commissie dan achteraf weer netjes glad.

Publieke sector

Nog steeds zit er, om maar eens een uitdrukking uit 1988 te gebruiken, ‘een goed stel’ mensen bij het Zorginstituut. Mensen met een of meerdere van de bovenbeschreven eigenschappen. Ze hebben alles over voor de patiënt, maar durven ook nee te zeggen als het moet. Hopelijk blijft dat zo, want de publieke sector betaalt gemiddeld iets minder goed dan de private. In dat verband schiet me een oude quote van Wim Kan te binnen: “Zij die het vuile werk doen, verdienen schoon te weinig”.
Om een succesvolle verbintenis tussen een instituut en zijn mensen luister bij te zetten, is uiteindelijk elk herdenkingsmoment geschikt. In die zin was de timing van Pa Pinkelman zo gek nog niet, en is dus ook die 70 jaar het herdenken meer dan waard.

Martin van der Graaff werkte jarenlang bij het Zorginstituut en werpt nu als gepensioneerde zijn licht op de wereld van de zorg

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.