Spoedeisende eerste hulp

Weblog

Ziekenhuizen maken er tegenwoordig een gewoonte van om geheel of gedeeltelijk te sluiten. Dat leidt tot paniek bij zorgconsumenten. Stel, je woont in Flevoland. De afstand tot een fatsoenlijk ziekenhuis wordt steeds groter. Maar de polderwegen zijn anderzijds overzichtelijk recht en meestal filevrij. Een tijdig gearriveerde ambulance kan je plankgas naar een geschikt ziekenhuis vervoeren. Volgens politici is je probleem trouwens al bijna verholpen als je de ambulance bent ingeschoven, want de vaderlandse ambulancezorg behoort tot de Europese top. Dat zal zo’n politicus toch niet zomaar zeggen? Ik weet er niet veel van, maar ik weet wel dat een ambulance volgens internationale normen binnen 8 minuten ter plaatse moet zijn, terwijl de BV Nederland een veldnorm van 15 minuten ook al heel mooi vindt.

SEH-light

Ook het aantal locaties waar nog fatsoenlijke Spoedeisende Eerste Hulp (SEH in ons polderbargoens) kan worden geboden, is onderhevig aan krimp. ‘Krimp’ staat (net als ‘dode patiënten’) lelijk, maar betekent minder kosten en is dus niet per se ongewenst. En bovendien, SEH valt onder de marktwerking. En dan krijg je nu eenmaal dit soort dingen. Maar wat doe je als ziekenhuis dat geen trots SEH-label meer mag voeren? Hulp weigeren is ook zo wat. Lijdende patiënten die op een brancard voor de ingang blijven liggen werken bovendien demoraliserend op patiënten met een afspraak die zich langs die brancard(s) een weg naar binnen moeten banen. Hier komt wellicht een heerlijke polderoplossing voor: de zogenaamde ‘SEH light’. Dat is een spoedzorgpoli “voor veelvoorkomende ‘laagcomplexe spoedzorgvragen’, zoals het behandelen van snij- en schaafwonden, hechtingen en eenvoudige fracturen”. Mooi geregeld, 24/7. Tijdens kantooruren krijg je er complexere spoedzorg bij op het gebied van cardiologie, chirurgie en longgeneeskunde.

Alles-of-niets-SEH

Ik zie het al voor me: de ambulance stopt met gillende remmen voor de ingang van zo’n polderpoli, terwijl de wijzers van de klok van 17.00 op 17.01 springen. Een triagist buigt zich over de patiënt, en stelt een chirurgisch acuutje vast: “Jammer hoor…als u een laagcomplexe schaafwond had gehad, hadden we u graag geholpen. Maar de chirurg is helaas al naar huis.” En dus plankgas op weg naar een echt ziekenhuis. Wellicht in een Europese toptijd van pakweg Lelystad naar Harderwijk. Is ook onderscheidende zorg. Stel je daar ambulancepersoneel bij voor, gekleed in snelle turquoise pakjes die goed zouden passen bij formule-1 personeel en je wilt niet anders meer. De koepel die erover gaat is sceptisch, en vindt dat je beter kunt kiezen voor ‘alles-of-niets-SEH’. Of zo’n onvaderlands, niet-polderend advies goed valt in de Flevopolders? Kijk, daar zou iemand nou eens onderzoek naar moeten doen.

Martin van der Graaff werkte jarenlang bij het Zorginstituut en werpt nu als gepensioneerde zijn licht op de wereld van de zorg

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.